Manifest #2: No copulation, no overpopulation

Stop having sex! Masturbate! Stop met het fokken van mensen. Stop overbevolking. Stop verkrachting. Stop uitbuiting. Stop seksuele machtswellust. Stop het uiteenvallen van gezinnen. Stop prostitutie. Stop jaloezie. Stop bezitterigheid. Stop ontrouw. Stop aids. Stop syfilis. Stop gonorrhoe. Stop chlamydia. Stop onenightstands. Stop ongewenste intimiteiten. Stop seksuele frustratie. Stop seksuele prestatie. Stop wurgseks. Stop date rape. Stop abortus. Stop ongewenste zwangerschappen. Stop het kweken van ongewenste kinderen. Stop vrijdagavondseks. Stop het kweken van gehandicapte kinderen. Stop porno. Stop de stinkende lijven. Stop het walgelijke delen van lichaamsvochten en -sappen. Stop Temptation Island. Stop de degradatie. Stop de vernedering van de vrouw. Stop de waanzinnige paringsdrang. Stop having sex. Masturbate. Voed je lichaam als het honger heeft, maar verneuk je leven niet. Ruk je los van de seksuele dwang. Vrij niet: WEES vrij! Deel een beetje warmte als je wil, maar maak geen broeikas van de wereld. No copulation, no overpopulation.

Manifest #1: Life is pointless

Al wat schadelijk en dom is, zal je met vele eeuwen overleven. Je kan het niet veranderen. Je kan het aanvaarden of niet. Je kan erin meegaan of ertegen vechten. Niets wat je kan doen, zal er iets aan veranderen. Gebruik je verbeelding als je wil overleven. Droom. Maar doe je ogen dan nooit meer open. Of aanvaard dat het leven niets betekent en wacht af of je daarmee kan leven. Je zal zoveel doen, je zal tot alles in staat zijn, maar het zal allemaal weer verdwijnen in een zee van mensen en tijd. In een kringloop van zonnen en planeten, een spiraal van sterrenstelsels en zwarte gaten. En waar ben jij? En wie? Je bent te klein, te kort, te dom, te traag om een atoom te verschuiven in dit universum. Word wakker! Of droom verder. Misschien is er iets anders dan dit.

zelfportret

Ik heb nog nooit een dagboek bijgehouden. Ik ben 34 en ik heb er nog nooit één geschreven. Twintig jaar heb ik geprobeerd een schrijver te zijn. Het is maar zelden gelukt: eens de gedachte gedacht is, blijft er alleen nog maar herhaling op herhaling over in de langzame bureaucratie van verwoorden, woorden schrijven, kopiëren en herlezen. De gedachte is al lang haar kracht en frisheid verloren vooraleer er nog maar een letter geschreven is. Daarom probeer ik intuïtief te schrijven, een stream of consciousness op te wekken om me te helpen iedere gedachte onmiddellijk in een sliert van woorden om te zetten, een vermoeiend intens proces dat ik dan ook maar een twintigtal minuten aan één stuk door vol kan houden. De natuurlijke keuze zou dan ook zijn om dichter te worden, maar daar had ik mijn buik al gauw van vol. De ene wazige metafoor na de andere die alleen maar een rookgordijn optrekt rond de mesthoop van mijn denkwereld. Ik denk nu dat ik alleen maar een dagboek kan schrijven als ik de dingen in mijn leven bij hun nekvel wil grijpen en alles met de naam wil noemen. En dat wil ik. Ik ben al lang oud genoeg om cynisch te mogen zijn. Hoedanook, het zit in mij ingebakken, de behoefte om de dingen bij hun naam te willen noemen. Ik ben geen romanticus. Ik breek af met wat ik schrijf. Ik onteer wat ik beschrijf, omdat de waarheid niet zuiver en helder is, maar het enige ware eerbetoon dat je iets of iemand kan bewijzen. De waarheid, het werkelijke wezen onthullen en aanvaarden, de ultieme daad van acceptatie. Acceptatie: het ultieme verlangen van de ziel. Daarom is dit een geheim dagboek: het ware gelaat van mijn leven zal geen blik van medelijden genieten. Ik zal niets of niemand sparen. Ik en niet heilig, mijn familie en mijn huwelijk evenmin. Al wat ik hoor, zie, denk, geloof en vrees is onzuiver. Het is allemaal aangetast. Wij zijn allemaal mensen die alles bezoedelen wat we maken of aanraken door onze halve beestachtigheid en ons falen. Ik zal dit niet verdoezelen. Maar niemand zal door mijn aangetaste en bezoedelde woorden gedwongen worden de werkelijkheid in het aangezicht te kijken. Het is ieders eigen aangezicht dat de ware spiegel wordt waarin men de ware aard van zijn leven kan aanstaren. Alleen in de vuile, bekraste spiegel in je eigen hand kan je de werkelijkheid zien, als je de vlekken en krassen in het glas aanvaardt, als je het beeld dat je ziet aanvaardt. Dit is mijn spiegel. Dit is mijn schuldige hand. Dit is mijn dagboek.

ikwiki

Even kort over een nieuwigheidje dat ik vanavond heb uitgeprobeerd. Ik heb via PBworks even uitgepluisd hoe dat zit met het maken van een wiki, voornamelijk omdat ik de indruk krijg dat wiki's wel nuttig toegepast kunnen worden door bibliotheken. Op deze wijze kan de bib bijvoorbeeld feedback krijgen van bezoekers, gebruikers, andere culturele organisaties, of ideeën verzamelen voor de activiteiten in de bib.
Ik ben er nog niet helemaal uit hoe dat in de werking van de bib kan ingepast worden, maar het lijkt me een nuttige tool om in gedachte te houden.
Mijn eerste wiki is maar een nonsenspagina, dus ik ga jullie er niet naar doorverwijzen. En als je ze toch wil zien, surf dan naar http://kimschram.pbworks.com/Kim-Schram#.
Nogmaals groeten en tot dinsdag, beste collega's

filmpjesfilmpjesfilmpjes !!!

Beste blogvolgers

Ik heb me eraan gewaagd wat van mijn homevideo's op het web te gooien, meer bepaald op youtube. Wie kijkt er al eens niet een filmpje op youtube ? Maar er zelf eentje op gepost had ik nog nooit gedaan. Daar moest dus verandering in komen. Veel plezier met deze filmpjes !
En beste 23dingers van de Leesdijk: tot dinsdag !
P.S. collega Lutgarde, bibliothecaris van Hamme, zal er niet bij zijn vanwege een onverwachts ongeval afgelopen weekend...

Gegroet

bitlit

Hey volgers en lezers

Bedankt Ben, eerst en vooral om ons nog eens zo'n uitgebreide lijst mee te geven van 23+zoveel nieuwe dingen aan te reiken. Ik zou eerlijk gezegd niet weten hoe en waar ik nog extra dingen zou moeten gaan zoeken na onze 23-dingen-rondleiding. En ja, er komen inderdaad nog met de regelmaat van de klok nieuwe Web 2.0-toepassingen bij, zo te zien. In mijn persoonlijk leven gaat dat eigenlijk een beetje aan mij voorbij: waarschijnlijk hoor ik daar dan 2 of drie jaar later wel eens iets over (als het nog bestaat) of verzeil ik daar puur toevallig eens op zo'n hippe, nieuwe site.
Ik heb, ouderwets als ik ben, eentje uit de lijst gekozen dat nog helemaal aansluit bij de traditionele bibliotheek, en toch... Op www.litlovers.com beweren ze dat leesclubs en boekenfreaks helemaal in zijn en niet langer het kenmerk van saaie mensen zonder een sociaal leven (zoals ik). Het is misschien niet oogverblindend, futuristisch en negendimensionaal, maar wel een goed doordachte en uitgewerkte site waarop je leert hoe je een leesclub organiseert, boekentips krijgt, achtergrondinfo krijgt bij de boeken, suggesties vindt voor vragen waarover je kan discussiëren tijdens de bijeenkomst, zelfs tips voor hapjes, ludieke intro's en spelletjes om de bijeenkomst mee op te warmen en op te luisteren, enz.
Echt waar, je zou er haast zin van krijgen om je ook bij een leesclub aan te sluiten of er zelfs eentje zelf te organiseren. Met litlovers lijkt het allemaal al gesneden brood ! En wie weet wordt de leesclub weer helemaal de max, keineig, vet cool. Dan staan wij als bibliotheek toch zeker op de eerste rij om mee te doen, niet waar ?

Tot dan... tot de volgende toekomst !